Hé, het is oké!

Ik geef het toe, de Flair? Dat is mijn guilty pleasure. Bad laten vollopen, een halve fles olie er zwierig in leeggieten, wat bananensnoepjes van de Albert Hein in de zeephouder ( Ja, die snoepjes die iedereen ranzig vindt, maar ook die snoepjes waarop ik volmondig ja zou antwoorden, moesten ze mij ten huwelijk vragen), mijn haarmasker, een muziekje op de achtergrond en ik ben vertrokken. Ik sla niets over, lees alles en ben een grote Thomfan! De dag dat ik een artikel van hem lees waar ik mijn eigen avondactiviteit in herken, zal een dag zijn om U tegen te zeggen. Maar Thom is nog niets vergeleken met die ene pagina … De ‘hé, het is oké-pagina’. Héérlijk! De geniale ziel die daar de grondlegger van is, mag van mij een standbeeld krijgen in het midden van Antwerpen. (Naast dat toekomstig standbeeld van mezelf uiteraard, voor die ene memorabele daad waar enkel de details nog van moeten uitgewerkt worden.) Enfin ja, die ene pagina maakt standaard mijn bad, maar gisteren begon ik ook na te denken over mijn eigen, dagelijkse kost van absurditeiten, die hopelijk toch ook worden gedeeld door andere menselijke zielen. Dus hier gaan we!

Wel, in mijn leven is het oké

– Om ’s morgens niet uit je bed te geraken en lichte depressieve symptomen te vertonen tot je beseft dat er vers wit brood is en je gisteren het chocoladeaanbod in je ijskast duchtig hebt uitgebreid.

– Om enkel onder je warme douche vandaan te kunnen komen als je van 20 tot 0 hebt geteld. Te abrupte acties zijn namelijk niet goed voor je ochtendhumeur en fysiek ook niet mogelijk ‘s ochtends. Dat je de laatste vijf tellen zeker niet ‘missississippilessly’ telt ( enkel voor de die-hard Friendsfans onder ons) vergeten we hier even.

– Om tijdens je fietstocht naar school die ene man ( helm , fluohesje en gespen rond zijn broekspijpen) terug in te halen en voorbij te steken met een triomfantelijke grijns om je lippen. So long sucker die helemaal niet op de hoogte was van deze wedstrijd.

– Om een gloed van gelukzaligheid over je heen te krijgen als je een overvolle, aangedampte tram ziet passeren terwijl jij net in de helft van je fietstocht zit. Ondanks het feit dat je rug ondertussen kletsnat is wegens te veel kledij voor de lichamelijke actie die je aan het verrichten bent, ben jij er tenminste zeker van dat het jouw zweet is en niet dat van 7 verschillende, transpirerende vreemden die in je nek liggen te hijgen.

– Om van de nieuwste Adelehit enkel het woordje Hello te onthouden, maar nog steeds het talent te bezitten om alle liedjes van High School Musical woord voor woord te kunnen meezingen en dat dan ook ongegeneerd te doen tijdens de afwas.

– Om je waterlanders helemaal niet meer onder controle te hebben als je de film in kwestie al eens gezien hebt. Nu je weet wat er gaat komen en wie er het loodje gaat leggen, vertoon je al uitdrogingsverschijnselen na de begingeneriek. Hallo opgezwollen tennisbalogen, volgesnoten zakdoekjes en rode plekken in het gezicht.

– Om te zweren bij het gegeven dat je deze avond écht eens gaat kijken naar die ene documentaire waar iedereen het over heeft en waaruit de volgende scouts zeker zijn quizvragen gaat halen, maar toch weerom te eindigen met de Princess Diaries 2. Julie Andrews die aan matras-sliden doet, wint het pleit keer op keer.

– Om weinig principes in ere te houden, maar er eentje te hebben die zonder problemen rechtovereind blijft. ‘Dat kleine stukje brownie gaat de zaak niet maken.’ Ook niet als je dat principe gedurende een hele dag in leven houdt en je de koelkastdeur wel degelijk platloopt. One moment on the lips, forever on the hips is maar een kwestie van je mond ver genoeg open te doen, denk ik dan.

– Om een oriëntatiegevoel te hebben dat zich ergens diep onder de zeespiegel bevindt en helaas niet meestijgt terwijl de aarde opwarmt, maar wel voet bij stuk te houden dat het best wel verrijkend kan zijn om nooit op voorhand te weten waar je gaat uitkomen en wat je gaat tegenkomen. Zo heb je toch maar mooi dat ene verborgen caféetje ontdekt toen je twee uur te laat aankwam op het feestje van je beste vriendin wegens een omweg van 17 kilometer. ( Helaas ook wel pas teruggevonden na een viertal pogingen wegens die zeespiegeloriëntatie)

– Om de eeuwige optimist te zijn tijdens al de gesprekken van je vriendinnen over hun zoektocht naar Mr. Darcy, maar jezelf op de terugtocht naar huis toch te betrappen op vriendelijk lachen naar alle katten die je passeert. Je weet maar nooit of dat diertje één van de 73 huisgenoten gaat zijn in je toekomstig appartement.

Maar hé, blijkbaar is het echt oké om zo van die eigenaardigheden te hebben. Hoe je het ook draait of keert, iedereen heeft er wel een aantal. Geloof het of niet maar ik gebruik de Flair als waarheidsgetrouwe en geruststellende bron, die vullen namelijk al jaren wekelijks een hele pagina met van die dingen. Mijn meest bizarre eigenschappen heb ik echter wel achterwege gelaten, kwestie van niet viraal te gaan op het internet. Mijn eigen avondactiviteit herkennen in een artikel op HLN bizar? Neen dank u, al moet ik wel toegeven dat ik als fervente fan iedereen in de slimste mens naar huis zou spelen, moest er ook maar iets gevraagd worden over die ene vrouw die bevallen is van een zevenling of die ene vechtersbaas die direct naar de gevangenis ging na een vechtpartij op een monopoly-tornooi.

150 seconden? Yes, please!

Hé, het is oké!

What shall we do with the drunken sailor?

Simpel, niet laten uitzeilen.

Een zatte mens, het is iets speciaals. Buiten dolfijnen die aan kogelvis zuigen om high te worden, zijn wij trouwens de enige zoogdieren die zich volledig bewust volgieten met een giftig goedje, enkel en alleen om er plezier uit te halen. De dag erna zien we dan zodanig af dat we van die gekke dingen zeggen zoals “ dat is nu de laatste keer geweest” en verwoede pogingen doen om die laatste dafalgan te vinden in onze toiletzak. Als ik een euro had gekregen per keer dat een persoon die zin er in een klaagzang had uitgesmeten, had ik nu waarschijnlijk mijn top 10 wensen van een paar artikels terug kunnen uitvoeren. Ah, a girl can dream.

Ik denk dat het niet vergezocht is om te kunnen veralgemenen dat zowat elke mens op deze aardbodem een haat-liefderelatie heeft met alcohol. Op verschillende vlakken trouwens. De eerste kennismaking met Mr. A is pure haat. Dat goedje is werkelijk niet te drinken. Maar kameraad Peer Pressure springt al snel voor hem in de bres, hij doet een goed woordje voor zijn beste vriend en na een tijdje raak je gewend aan de aanwezigheid van Mr. A, meer zelfs je begint hem te appreciëren en je ontwikkelt zelfs bepaalde gevoelens voor hem. Het is namelijk altijd veel leuker als hij er bij is, hij doet je grenzen verleggen, hij maakt je losser. Ah de liefde. Voor een bepaalde tijd loop je op wolkjes, tot je ontdekt dat hij verdacht veel weg heeft van Mr Grey en ook niet altijd het beste in je naar boven haalt. Grenzen verleggen is leuk maar trop is te veel. Je had gisteren echt niet de behoefte om op die toog een imitatie van je favoriete film neer te zetten en een verschrikkelijk gênante cowboydans uit te voeren, maar ergens is hij er, charmant en manipulatief als hij is, toch in geslaagd je op die toog te laten kruipen. Je weet er niet meer echt het fijne van, maar echt goedgezind ben je niet op hem. Je neemt de eerstvolgende weekends even wat afstand maar de aantrekkingskracht is verdacht groot en de liefde bloeit al snel terug op. Na een hele avond aan je lippen te hebben gehangen, laat hij je toch naar huis gaan met zijn minder interessante neef, genaamd H20. Die bedoelt het zo goed, maar kan je toch minder bekoren. De badboy wint het nogmaals van de boy next door, oh wij vrouwen leren toch nooit uit onze fouten. H20 wordt gefriendzoned en kan ons een hele zondag gezelschap houden terwijl we klagen over de pijn die mr.A ons weeral bezorgd heeft. Ziedaar de haat-liefderelatie.

Maar ondanks het feit dat we best wel weten dat het niet gezond is, we ons soms jaren willen verbergen in een grot in Oezbekistan door zatte verrichte daden en we echt wel hard kunnen afzien op zondag, nationale katerdag, is alcohol ook echt wel amusant. Al die heerlijke verhalen, al die grappige momenten. Alcohol heeft zo ook zijn positieve eigenschappen. Karaokebars danken hoogstwaarschijnlijk de helft van hun winst aan mr. A, want niemand zou ooit lef genoeg hebben om Britney te imiteren zonder een bepaalde promille in het bloed, de helft van de mensen die momenteel zielsgelukkig rondlopen met hun wederhelft, kunnen waarschijnlijk ook mr.A bedanken voor dat extra duwtje in de rug en het zou echt zonde zijn moest de wereld blind gebleven zijn voor de dansmoves die in ieder van ons zitten. ( Ik citeer de helden van Discobar A moeder even:  in élke mens zit een danser verborgen). Om het kort samen te vatten, kan ik volgende clichézin wel even in deze tekst smijten : no great story ever started with someone eating a salad. Maar als we dan toch die weg inslaan, kunnen we even goed even melden dat no sad story ever, started with someone taking a cab either.

Er zijn weinig dingen waar ik van walg. Over het algemeen beschik ik over een vrij hoge tolerantiegrens. Leven en laten leven, denk ik dan. Maar dat is nu exact waar die ene pipo die ervan overtuigd is dat hij nog kan rijden, frontaal tegen ingaat. Leven, ja daar kiest hij zelf voor, maar laten leven? Dat heeft hij niet meer onder controle. Ziek word ik ervan. Al lachend gaan ze de confrontatie uit de weg. Jij, klein naïef ding dat nog niet eens een eigen auto kan betalen, snapt er toch niets van. Het alfamannetje van dienst kan nog perfect rijden en laat zich echt niet doen door een aantal pinten. Plus, hij is op 1,2,3 thuis, een kwartiertje rijden, wat kan er daar nu op gebeuren? Ik hoef hier niet uit te leggen wat er kan gebeuren. Iedereen, inclusief onze drunken sailor, weet perfect wat er kan gebeuren. Elke maand staat er wel ergens iets in de krant over de dingen die dan gebeuren.

Hoe moeilijk kan het zijn? Drinken en rijden dat is zoals Kate Moss en Pete Doherty die toch nog eens een poging doen om hun relatie nieuw leven in te blazen. Het klinkt misschien aanlokkelijk, maar je weet op voorhand dat het geen goed idee is en ondanks het feit dat de kans op slagen misschien relatief groot is, weet je diep vanbinnen dat je een tikkende tijdbom vasthebt en het in de nabije toekomst toch ergens gaat mislopen. Herken een hopeloze zaak als ze voor uw neus staat.

Ik ben nooit BOB. Ik kies daar bewust voor. Ik ben een bewust beschonken bestuurder. Maar dan wel met de fiets. Hypocriet niet? Ik ben ’s nachts soms ook een gevaar op de weg. Zigzaggen, onverwachte bewegingen. Aangenaam is iets anders, maar ik verplaats mij tenminste niet in een 4ton wegende vierwieler. En geloof mij vrij, met de snelheid die ik maak op zulke avonden is het eerder een prestatie dat ik niet gewoon omkantel.

Vind ik het de taak van de vriendenkring om iemand te behoeden voor zat rijgedrag? Ja absoluut. Het kan niet moeilijk zijn om de autosleutels van een zatte mens af te nemen. Bel een taxi en laat hem zijn zaakjes de volgende dag regelen. Als hij, of zij natuurlijk, de dag erna niet beseft dat je juist gehandeld hebt, lijkt het mij een verstandige keuze die persoon in kwestie links te laten liggen.

What shall we do with the drunken sailor ?

Simpel, niet laten uitzeilen.

What shall we do with the drunken sailor?