Casa Di Mauro

Als men bij de Slimste Mens ter Wereld trefwoorden zou moeten bedenken om Kontich te beschrijven, ben ik er honderd procent van overtuigd dat de meeste mensen bevestigend zouden knikken bij het horen van ‘het Smikkelboetiekske’, Marthe de Pillecyn, Kontich jaarmarkt en café de Wipschutter. Of ze allemaal juist zouden gerekend worden, laat ik hier even in het midden, maar het beschrijft Kontich ten voeten uit. Drie jaar geleden is daar nog een term bijgekomen die, noteer het al bij voorbaat Erik, zonder uitzondering tien seconden of meer zou moeten opleveren; namelijk Casa di Mauro.

Het syndroom van Costello

We gaan even terug naar 1998, toen de Slimste Mens nog niet bestond maar de wereld wel net een Mauro rijker was. Tijdens de zwangerschap van Lieve was er niets aan de hand maar van zodra Mauro het levenslicht zag, werd duidelijk dat ze geen normale baby was. Na vijf maanden kwam dan ook het verdict: Het syndroom van Costello.

Kinderen met deze zeldzame, genetische afwijking zijn motorisch achter, hebben een ontwikkelingsachterstand en een overgevoeligheid aan de mond waardoor eten heel moeilijk gaat. Lieve en haar man bleven echter niet bij de pakken zitten, Mauro ging overal mee naartoe en twee jaar later kwam Nathan gezond en wel ter wereld.

Dat ze het makkelijk doen lijken, staat buiten kijf. Mauro is duidelijk gelukkig, lacht mensen soms vierkant uit en komt als trouwe supporter mee naar de wedstrijden van haar kleine, in vele opzichten ook grote broer. Dat het niet makkelijk is, en nooit is geweest, bombardeert Lieve instant tot de sterkste mens ter wereld. Vier jaar lang lag Mauro voor de helft van de tijd in het ziekenhuis en moest ze eten via een voedingspomp die ook ’s nachts aan en uit moest gezet worden.

‘Wat een ander als moeilijk ziet, is voor ons “normaal”, in die zin dat we geen andere keuze hebben. Een meisje van 18 jaar gaat normaal weg met haar vrienden, maar wij moeten Mauro altijd en overal meenemen. Dat houdt me soms tegen om ergens naartoe te gaan. Als Mauro een weekje weg is, op kamp of op zeeklassen, dan besef ik wat ik allemaal doe voor haar en dan kan ik wel even genieten van de rust en vrije tijd. Maar als ze terug thuis is, dan doen we terug verder als voordien. Zagen en klagen helpt niet. Mauro zal er wel voor zorgen dat er een lach op ons gezicht verschijnt.’

Woefke

 ‘Woefke’ is sinds 2008 de knuffelhond van Mauro. Veel kinderen nemen hun knuffel graag overal mee naartoe en Mauro is hierop geen uitzondering. Maar voor de familie Dupon is Woefke meer dan een knuffelhond. Mauro’s woordenschat beperkt zich tot vijftig woorden, maar ze verstaat heel veel en wil ook veel vertellen.

‘Sinds ze Woefke heeft, praat ze meer en is ze veel communicatiever. Via hem praat ze met ons en wij doen soms hetzelfde. Als ze iets niet wil doen, vragen we het via Woefke’. Dat Mauro een dame met pit is, druipt eraf. Ze lacht veel, heeft humor en een eigen sterk karakter. ‘Als we iets vragen om te doen, zegt ze meestal meteen ‘neen’. ‘Madame Non’ noemen we haar weleens. Dat duurt echter niet lang en snel daarna schiet ze in actie.’

Casa Di Mauro

Hoeveel grappige en leuke verhalen er ook over Mauro te vertellen zijn, de problematiek blijft bestaan. Mauro kan niet zelfstandig wonen. Momenteel gaat ze nog naar een aangepaste school, maar van zodra ze 21 jaar is, moet er een andere oplossing uit de bus komen. Lieve vertelt dat veel ouders dan met hun rug tegen de muur staan.

‘Ik heb altijd gedacht: ik koop een huis naast het onze voor Mauro, dan heb ik ze altijd bij mij. Na een bezoek aan projecten die mensen met een beperking laten samenwonen, besefte ik plots dat ik Mauro niet altijd bij mij hoef te houden. Ze moet de kans krijgen om bij soortgenoten te zijn.’ De droom was er, maar moest enkel nog gerealiseerd worden.

In de sportclub van zoon Nathan, kwam Lieve in contact met een andere mama, een opvoedster die jaren gewerkt had in een instelling voor personen met een beperking. Zij speelde al langer met het idee dat mensen met een beperking een echte thuis moesten kunnen krijgen. It takes two to make a thing go right, zongen Rob Base en D.J. E-Z Rock, Petra en Lieve gaven deze woorden betekenis.

Vandaag die dag fietsen verschillende zondagscoureurs wekelijks langs een buitengewone leefboerderij voor buitengewone mensen. Casa di Mauro, een naam die geen verdere uitleg meer hoeft, zorgt ervoor dat 9 volwassenen met een beperking samenleven onder 1 dak. Mauro zelf woont er nog niet, maar is in 2019 na haar schoolcarrière meer dan welkom om haar naam alle eer aan te doen.

Het is gebeurd, zo veel kunnen we wel zeggen.

Advertentie
Casa Di Mauro

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s