Discobaar- was het maar mijn- Moeder

disco.png

Je wordt wakker door de eerste zonnestralen die je kamer binnenglippen, twee vogeltjes die het bij Assepoester voor bekeken hielden, reiken je een zachte kamerjas aan en je neus volgt de geur van spek en eieren richting keuken. Je leunt met je stoel lichtjes tegen de kast vol platen terwijl je verder ontwaakt met ‘lonely teardrops’ op de achtergrond. De ‘Schele’ schenkt je nog wat fruitsap in en de ‘Ras’ kan het niet laten en roept dat er zeker ook ‘geswaffeld’ mag worden. Ondanks het feit dat je altijd al een beetje ‘faithless’ door het leven ging, kijk je even naar boven. God blijkt dan toch een DJ te zijn. Terwijl je verder wegzinkt in je gelukzalige roes, maakt je eigen moeder je brutaal wakker. Weg zonnestralen, dynamisch duo en vogels. Terwijl je kiezen snel wat cornflakes te verwerken krijgen, kijk je opnieuw naar boven en mompel je wat niet nader te vermelden woorden. Niet getreurd, vriend. We hebben allemaal wel eens waanbeelden in de trend: ‘Discobaar-was het maar mijn-Moeder’. Maar lees gerust dit artikel even door, zo zijn ze er toch een beetje bij.

Ik word uitgenodigd in de Vooruitzichtstraat te Borgerhout, thuisbasis van de Schele (aka Wouter Hoet) en tevens de plek waar de VZW Barak A Bomma in al zijn glorie zal staan schitteren, althans dat verwacht ik toch. Aangekomen sta ik voor een sjofele deur, het huis lijkt al jaren onbewoond en er brandt nergens licht. Het oestrogeen in mijn lichaam begint op volle toeren te draaien, ik durf niet aanbellen en lichtjes zwetend begin ik wat rond mijn eigen as te draaien. Smooth. Gelukkig valt tijdens één van die aarzelende cirkelbewegingen mijn oog op een roze flamingo een paar huizen verder. Daar zijn de ramen wel degelijk verlicht en druipt de gezelligheid ervan af. Blijkt dat ik me van huisnummer heb vergist. Ach ja, elke wijze heeft al eens een richtingaanwijzer nodig om tot bij een bende heiligen te geraken. En eventjes in ‘mijnen defense’; die vorige wijzen konden met drie het adres opzoeken, ik sta er alleen voor.

Enfin, niet veel later zit ik aan tafel met Wouter- De Schele- Hoet (43) en Gunter- de Ras- van Reusel (41). Na een vriendelijke waarschuwing van de Ras dat ik hem moet onderbreken als hij te lang blijft praten – blijkbaar heeft een arme journalist ooit slechts één vraag moeten stellen om twee uur vol te krijgen, wat nefast bleek te zijn voor zijn vraagstelling – beginnen ze te babbelen over het ontstaan van hun vriendschap.

“Ras draaide op reggaefeestjes, wij gingen naar reggaefeestjes. Zo simpel als 1+1=2 dus eigenlijk.”, aldus de Schele. “Toen de Ras dan ook nog eens naar de kanten van Borgerhout trok, kwamen we samen in ons stamcafé De Kroon. Ikzelf tapte en draaide daar al eens sporadisch en er werd al eens een ‘rummeke’ gedronken. Op een bepaalde avond was iemand jarig en hadden we allebei wat platen meegebracht, een pick-up was aanwezig en van zodra we de koptelefoon hadden opgezet, was Discobaar A Moeder geboren.”

Discobaar ‘het zijn stadbewakers’

Borgerhout, ‘A Moeder’, een ‘rummeke’. Je hoeft geen Einstein te zijn om hier een link te leggen met het Antwerps dialect en onze koekenstad. Antwerpen betekent veel voor deze heren. Ze zien zichzelf als zuiver Antwerps en ook wel een beetje als ‘bewakers van het dialect’. In hun vriendenkring wordt niets anders gepraat en doorheen hun DJ-sets roept de Rasechte Antwerpenaar leuzen als ‘Zweten gelak een spons, houdt uw vrouw int oog, of z’is van ons” of “Bij ons meude al is lache en zwanze, met Discobaar A Moeder is ’t altijd een bitje vacance.”

“Ik voel me gewoon beter op mijn ‘gemak’ als ik in mijn dialect kan praten, dan kan ik mezelf zijn. In Holland roepen we dingen als ‘Geef eens een signaal, maak eens een beetje kabaal!’, maar dat klinkt toch wat minder ‘Discobaar’.”

Dat ze begaan zijn met hun stad, blijkt ook uit hun engagement met het Ringlandfestival. Ze zijn een vaste waarde op de affiche en hevige voorstanders van meer groen in de stad. Ze wonen allebei in dichtbevolkte regio’s en merken enorm hard de gevolgen van het ‘fijn stof’.

“Als je, eender waar in ‘het stad’, je fiets twee dagen laat buitenstaan, kan je simpelweg je naam in het zadel schrijven, dat geeft wel stof tot nadenken. Discobaar A Moeder is net te lang om gratis reclame te maken op fietszadels, maar even serieus, het is een groot probleem. Als échte Antwerpenaars willen wij dat er iets verandert en proberen wij ook ons steentje bij te dragen. Zo verplaatsen we ons zo vaak mogelijk met de fiets en de Ras zit in een autodeelgroep, meerdere mensen maken dan op een betere en doordachtere manier gebruik van dezelfde auto.”

“We zijn inderdaad wel bezig met onze ecologische voetafdruk. Tot voor de geboorte van mijn zoontje ben ik lang vegetariër geweest, maar ik vond dat ik een kind niet kon verplichten om geen vlees te eten. Dat is iets wat hij later zelf moeten beslissen. Al snel begin je dan voor de gezelligheid opnieuw mee te eten. Wel doen we elk jaar mee aan Dagen Zonder Vlees, dat vind ik echt een goed initiatief.”
Discobaar ‘het zijn ook vaders’
De Ras heeft een zoontje van vijf jaar en De Schele heeft ‘van elk eentje’. Miel en Noor, respectievelijk zes en negen, hebben alvast de muziekkennis van hun vader meegekregen. Miel kocht onlangs zijn eerste plaat en Noor is helemaal weg van de Compact Disk Dummies. Het blonde deel krullen is in iedere geval enorm trots op zijn kroost.

“Wij hebben veel muziek opstaan en de kinderen pikken dat op. Dat is echt heel graaf. Onbewust wordt dat toch wel met de paplepel meegegeven. Uiteraard kunnen onze kinderen ook 10.000 luchtballonnen meezingen, maar ze zijn ook mee met de nineties, Afrikaanse muziek, … en noem maar op. Ik weet dat ik misschien een beetje bevooroordeeld ben, maar die hebben echt een kei goede muzieksmaak. Je kan je kinderen muzikaal echt waanzinnig goed opvoeden. Zo kijkt mijn zoon er ook echt naar uit om binnen een aantal jaar een eigen pick-up op zijn kamer te zetten en zijn eigen platen te draaien, dat vind ik fantastisch.”

Ook de Ras is terecht trots op zijn kleine mini-me, maar door een recente verhuis, staat de muziek even op zolder in plaats van in de living. Zijn zoon heeft wel al sinds zijn twee jaar een eigen fisher price pick-upje, waar singletjes op passen en waar hij zich volledig mee kan uitleven.

“Ik zie mijn zoontje jammer genoeg wel minder vaak. Ik ben gescheiden van de moeder en ga hem één keer in de week van school halen. Ik ga dan na mijn werk onmiddellijk naar de nabewaking, maar een avond is maar kort. Dat ‘manneke’ moet op tijd in zijn bed, er moet nog eten gemaakt worden en in de ochtend heb je ook geen zeeën van tijd. In het weekend komen wij wel een beetje tot rust. Al is rust veel gezegd want dan probeer ik er toch vaak iets leuks van te maken, buitenshuis dan wel. Voetballen, basketten, naar de zoo, noem maar op. Toch hoop ik binnenkort een inhaalbeweging te maken en die muziekopvoeding een beetje in een stroomversnelling te krijgen. Mijn vader had vroeger namelijk een gigantische collectie platen, enfin, als ik daar nu op terugkijk, valt dat eigenlijk best wel mee, maar ik vond dat magisch. Die 100 lp’s stonden dan in zo’n grote wandkast en ik kon daar als ‘klein manneke’ niet aan. Met een stoel klom ik dan naar die platen en daarmee glipte ik naar mijn kamer. Playbacken, top 30-lijstjes maken -die dan elke maand veranderden- en een eigen radioprogramma, daar hield ik me van jongs af al mee bezig.”

Discobaar ‘het waren ook studenten’

Je zou verwachten dat mensen met een duidelijke passie voor muziek en entertainment, ook in die richting iets gaan studeren. Niets is echter minder waar. Net zoals ze eigenlijk geen enkel genre schuwen in hun DJ-sets, zijn ook zowat alle studierichtingen de ‘revue’ gepasseerd. De Ras ging van Latijn naar industrieel techniek, handel, specialisatie verkoop, avondschool, tot een diploma marketing en eindigde uiteindelijk als begeleider op een sociale werkplek.

“Ik ben op een bepaald punt besluiteloos geraakt. Ik had voor mezelf nooit echt die reflectie gemaakt ‘wat doe ik nu eigenlijk graag’ en ben dan wat beginnen aanmodderen. Boekhouden vond ik vreselijk, de helft leerde ik gewoon vanbuiten, maar ik vond wel dat ik een diploma moest halen en dat heb ik uiteindelijk ook bereikt.”

De Schele die momenteel werkt als jongerenhulpverlener bij het JAC, doorliep zo’n beetje eenzelfde patroon.

“Eigenlijk heb ik altijd al geweten dat ik iets met jongeren wilde doen of met mensen in het algemeen, maar een echt duidelijk plan had ik nooit voor ogen. Ik heb nog schrijnwerkerij en elektriciteit gestudeerd en alles wat je wilt eigenlijk. Uiteindelijk ben ik dan in het jeugdwerk beland en dat zie je eigenlijk vrij vaak in onze sector. Voor sommige is die roeping er meteen, maar bij de meesten komt die toch wat later. Discobaar A Moeder is ons ook gewoon overkomen. We hebben nooit echt de intentie gehad om dat doelbewust te laten uitgroeien tot wat we nu zijn en misschien is dat ook net onze sterkte.”

“Als we ooit zouden moeten kiezen tussen de Discobaar en onze job, dan kiezen we voor ‘A Moeder’, want anders worden we knettergek. Maar zo ver gaat het nooit moeten komen want wij beseffen maar al te goed dat onze jobs ons de luxe geven om de ‘feel good dingen’ eruit te pikken die ons gelukkig maken. Of ons succes ooit voor problemen zorgt op het werk? Neen, op zich niet. Af en toe komen er wel eens een paar jongeren een ‘selfie’ vragen om te stoefen bij hun vrienden, maar daar stopt het ook. We proberen heel low profile te blijven en zijn daar met heel andere dingen bezig dan onze DJ-sets, en die jongeren ook. Die hebben wel andere dingen om over na te denken.”
Bij het buitengaan kijk ik nog even glimlachend naar de roze flamingo. Een andere mascotte, een opblaasbare leguaan, werd ooit gestolen. Amélie Poulaingewijs werden er dan verschillende kaartjes opgestuurd van de leguaan op reis, een anekdote die de Ras en De Schele vrolijk vertellen, al hebben ze hem nooit terug gezien. Iets anders dat al even van de radar is

verdwenen, voor de Schele dan vooral, is een nieuwjaarfoto die zijn naam alle eer aan doet. Als hij vijftig wordt, is de Ras van plan heel het Stad vol te hangen met een, naar het schijnt, niet zo flatterende foto. Nog een zevental jaar wachten dus. Zeven jaar waarin we kunnen hopen dat we nog veel van hen zullen horen.

Want Discobaar, verdorie toch, was u maar mijn moeder.

Advertenties
Discobaar- was het maar mijn- Moeder

Een gedachte over “Discobaar- was het maar mijn- Moeder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s