Onbeminde gelovigen

Dat ik het als topsporter vreselijk zou vinden dat mijn prestatie op het afgelopen WK sporten-die-niemand-iets-interesseert niet verschijnt in de krant, maar de tijdelijke breuk tussen Driesje en zijn flapuit de hele sportwereld in rep en roer zet, staat buiten kijf.

Ten eerste is dit materiaal voor de Story (die ik zou kopen hoor, daar niet van, voldoende oestrogeen in mijn lichaam om mijn zuurverdiende centen daaraan uit te geven). Maar tenzij meneertje Napoli er een sport van zou maken om het te laten knipperen tussen hun twee zodat we tenminste kunnen spreken van een intervaltraining, hoort dit niet thuis op de felbegeerde sportpagina’s. Ten tweede zou er beter gefocust worden op zijn doelpunten dan op zijn handelingen achteraf. Want ondanks het wereldschokkend nieuws dat zijn overbekend hartje plots niet meer wordt gemaakt, heeft niemand gevraagd om een ingezoomd beeld te krijgen van een volwassen man die doet alsof hij een hond is die tegen de cornervlag plast. De ene noemt het “territorium afbakenen” ik noem het een kleine mentale inzinking. Ten derde zijn ze ook maar tijdelijk uit elkaar. Ploegen die tijdelijk verliezen kunnen dat de week erna al goedmaken (Ja, ik heb het over jullie Barça) en mits Driesje wat hulp krijgt van de scheidsrechters van dienst (aka de vriendinnenclan van vrouwlief) kan er binnen enkele weken weer bladruimte verspild worden aan een onderwerp waar de Flair trots op zou zijn.

Maar goed, voetbal was, is en zal hoogstwaarschijnlijk nog wel even een groot deel van het mediacircus uitmaken. Er zijn nu eenmaal populaire en minder populaire sporten en dan spelen er ook nog economische zaken mee … Enfin, de grote sporten hoeven voor mij geen plaats te maken voor de kleineren. Survival of the fittest draait nu eenmaal al lang mee. Wat wel plaats moet maken zijn de pagina’s vol resultaatsvermeldingen. Geen verloop van de wedstrijd, geen hoogte-of laagtepunten, geen gele kaarten of overtredingen. Enkel cijfers, een hele pagina lang. Dan vraag ik me af, wie leest dit? De grootouders die de resultaten opzoeken omdat de kleinkinderen te weinig langskomen? Iemand met een dwangneurose die per dag 1000 cijfers moet gelezen hebben om te kunnen functioneren? Of misschien wordt dit in Amerika gebruikt als foltertechniek bij zware misdadigers. Enfin, ik begrijp het niet.

Dus mijn idee? Schrap die pagina en geef wat ruimte aan onbekende sporten. Hockeyer Domen wordt bekroond tot ’s werelds beste hockeyer en krijgt een klein tekstje dat bijna in het niets valt naast een grote, felle reclame over dimbare Led-panelen, wel beschikbaar in drie formaten, dat moeten we meegeven. Enfin, het lijkt er sterk op dat Domen de journalist heeft moeten overtuigen zijn voornaam tweemaal te drukken zodat hij toch een beetje in ons geheugen gegrift blijft staan en dat lijkt me niet de bedoeling. (Een andere verklaring voor John-John kan ik namelijk niet vinden, tenzij mama en papa écht graag een Franse dubbele naam hadden en simpelweg heel weinig inspiratie hadden).

Maar ook wereldkampioene rope skipping Elise Audiens moet het stellen met een vermelding in het plaatselijke Periodiekske (En dan mogen we nog van geluk spreken dat een leuke, rijmende slogan ervoor zorgt dat mensen dit niet gelijkstellen aan reclame, want anders las niemand het). Dat Tom Boonen binnenkort sportauto’s gaat verkopen, wat doet vermoeden dat zijn IQ ergens in Monaco is blijven steken, staat echter op een dubbele pagina.

Oké Tom Boonen heeft ons veel gegeven. Topprestaties, topuitspraken en topschandalen dus we kunnen wel iets voor hem terug doen. Maar geef de onbekende sporten dan toch tenminste de plek van de resultaatsvermeldingen. Elke week een andere sport. Dan weer Audiens, dan Domen (John-John probeer ik ten allen tijden te vermijden), dan Fanny Lecluyse en noem maar op. Want zij geloven ook in hun sport, zij trainen ook hard, zij presteren ook. Maar zij zijn onbemind.

Onbeminde gelovigen dus eigenlijk.

Advertenties
Onbeminde gelovigen

Scouts met ballen

‘‘Om het scoutsgevoel en de traditie in ere te houden, staan we hier elke zaterdag. Weer of geen weer. Kater of geen kater.’’
Zaterdagochtend 12u. Terwijl cafébaas/keeper Dries nog maar even terug de halve verdediging en twee flankspelers naar huis stuurde en de spits , naar eigen zeggen, gisteren al heeft weten te scoren, trilt de wekker bij de voetballers van Brik Pele genadeloos. 14u afspraak op het veld, match om 15u. Her en der wordt er rondgebeld. Wie ging nu weer de truitjes meenemen? Heeft iemand nog extra scheenlappen? En heeft iemand ‘den Doge’ al wakker gebeld, want die hoort zijn wekker niet! Via via werd ik getipt over een scoutsvoetbalploeg die dit jaar zijn 30jarig bestaan viert. De legende vertelt dat op het veld de katers verdwijnen en de beesten naar boven komen. Momenteel acht ik de kans klein, maar ik ben al vaker op mijn woorden moeten terugkomen.

De voetbalvelden in Deurne liggen er goed bij en wonderwel verschijnt elke speler op tijd én in outfit. De tegenstanders van vandaag zijn ‘Panda’, die momenteel op de 7e plaats staan in het klassement en slechts vijf punten voorstaan op Brik Pele (9e). De tactiek wordt besproken, de spons en EHBO-kit staan klaar en het provinciaal record ‘aquarius drinken’ wordt nog even verbroken. De scheidsrechter fluit, Brik Pele wandelt het veld op. Sommigen ietwat witjes, anderen met knikkende knieën en 1 enkeling al huppelend en even gezwind als de ‘man bun’ die achteraan zijn hoofd bengelt. ‘De Ganker moest werken gisteren, heeft niets gedronken’, vertelt delegé Dante bij het zien van mijn verbijsterde blik.

Ik weet niet hoe het komt, maar van zodra de bal de lucht in gaat, verandert de sfeer volledig. Rechtsback Lemoine schiet wakker en motiveert zijn ploeg als ware het de Beker van België die op het spel staat. Het balbezit is voornamelijk te vinden bij Panda, de wil bij ‘den Brik’. Tijdens de heenmatch werd het 2-2 gelijk, een eerste goal zou gemoedsrust moeten betekenen voor de sympathieke scoutsploeg. De dorst naar een doelpunt is duidelijk zichtbaar bij beide partijen. Niet geheel verrassend mikt Panda de eerste twee schoten in doel, maar Hendrikx blijft niet bij de pakken zitten. Na een assist van Jonathan Smets, sterspeler van de vorige match, vliegt de bal in de linkerbovenhoek.
We gaan met 2-1 en vermoeide benen de half time in.

De sfeer in de kleedkamer zit goed. Ondanks veel balverlies, een flater van de keeper en één of twee gemiste kansen voor doel, blijft het optimisme de bovenhand houden. Veel tactiekbespreking komt er niet meer aan te pas. Die adem kunnen ze beter sparen om de tweede helft heelhuids door te komen. Florian Scheenaerts, degene met de beste conditie, kan er nog even een kleine anekdote tussen fluisteren. Brik Pele begon vroeger als tennisteam. Vandaar ook de verwijzing naar brique pilée, het Franse woord voor gravel. Na een tijdje kregen ze niet voldoende volk meer bij elkaar om te tennissen dus kozen ze maar voor het altijd populaire voetbal. De teamnaam bleef hetzelfde maar pilée veranderde doelbewust naar Pelé en verwijst zo naar het voetballend talent dat in de ploeg af en toe ontbreekt. Als we de wekker ’s ochtends horen afgaan, doet het soms wel pijn. Maar om het scoutsgevoel en de traditie in ere te houden, staan we hier toch elke zaterdag.’

De tweede helft wordt terug in gang gefloten, maar het mag niet baten. Na nog drie tegengoals gaat ‘den Brik’ strijdend ten onder. Eén van de volgende weekends spelen ze tegen een team dat onder hun staat. Ik word alvast uitgenodigd om er dan ook bij te zijn. Helemaal overtuigd van hun enthousiasme, sta ik dan zeker ook langs de lijn. Of het voetbaltalent voldoende blijkt om er nog eens een artikel aan te wijden, betwijfel ik ten zeerste. Maar over de teamspirit kunnen nog boeken gevuld worden.

Scouts met ballen